เมื่อคืนนี้แม่บอกว่า หมูหวาน น้องหมาพูเดิ้ลตัวโปรดของเราโดนรถชนตาย!!!

เราถึงกับพูดอะไรไม่ออกเลย เพราะเราผูกพันกับหมูหวานมาก

หมูหวานเป็นเพื่อนที่แสนดี น่ารัก ขี้เล่น ไม่ดื้อ แล้วก็ไม่เคยดุร้ายเลย

หมูหวานมีลูกให้พวกเราตั้งสามคอก มีครั้งนึงจำได้ว่า หมูหวานเพลียมาก เบ่งลูกไม่ไหว

ถ้าไม่ช่วย ตายทั้งแม่ทั้งลูกแน่ เราก็เลยต้องเป็นคนช่วยทำคลอดให้หมูหวาน

โดยการกดที่ท้องน้อยหมูหวาน แล้วก็ดึงหัวของลูกหมูหวานออกมา

จำได้ว่ามือสั่นเหมือนกันกลัวว่าจะทำให้หมูหวานกับลูกตาย

ทุกๆเช้า หมูหวานจะมานั่งอยู่หน้าห้องนอน รอเราเปิดประตูออกมา

ถึงแม้ว่าตัวอื่นๆจะวิ่งเล่นอยู่ที่สนามหน้าบ้าน แต่มีหมูหวานตัวเดียวที่มานั่งรอเราทุกเช้า

เวลาตื่นนอน วันไหนตื่นสายหมูหวานก็จะเห่าดังๆ แล้วก็ตะกรุยประตู เหมือนกับว่าปลุกเรางั้นแหล่ะ

ที่ประทับใจไม่มีวันลืมก็เมื่อคราวที่กลับเมืองไทยครั้งล่าสุด ไม่เจอกับหมูหวานตั้งนาน

หมูหวานก็ยังจำเราได้ มานั่งคอยหน้าห้องนอนทุกๆเช้าเหมือนที่เคยทำ แม่กับพ่อบอกว่า

ทีตอนเราไม่อยู่แล้วพ่อกับแม่มานอนห้องเรา ไม่เห็นหมูหวานมาเฝ้าอย่างนี้บ้างเลย

พอเรากลับมา แม่บอกว่า หมูหวานยังคงมาคอยที่หน้าห้องนอนทุกๆเช้า ต่างกันตรงที่เราไม่อยู่แล้ว

เรากลับมาที่อังกฤษแล้ว หมูหวานนั่งรอหน้าห้องนอนเราทุกๆเช้า แล้วก็พยายามตามหาเราทุกๆวัน

ทำอยู่อย่างนี้จนเกือบเดือนค่อยเลิกไป หมูหวานไม่ค่อยร่าเริงสดใสเหมือนตอนเราเคยอยู่ด้วยกัน

เฮ้อ!คิดแล้วก็เศร้า ร้องไห้ตั้งแต่เมื่อคืนยังทำใจไม่ได้เลย

กลับไปบ้านคราวหน้าก็คงไม่มีใครมานั่งรอที่หน้าประตูห้องนอนอีกแล้วสินะ

ไปสบายนะหมูหวาน ชาติหน้าเกิดมา ขอให้มาเป็นน้องสาวพี่เบียร์นะ

ขอบคุณที่เป็นเพื่อนที่ซื่อสัตย์และน่ารักมาโดยตลอด

ขอบคุณที่คอยนั่งเป็นเพื่อนแล้วก็รับฟังเวลาเราบ่นหรือว่าร้องไห้ ถึงแม้ว่าหมูหวานอาจจะไม่เข้าใจ

แต่เรารู้สึกได้ว่าหมูหวานพยายามจะปลอบใจเรา

รักน้องหมูหวานนะ....พี่เบียร์